Farkındalık

Farklı bir gün adrenalin ve heyecanın dorukta olduğu, bir yandan diş fobim, bir yandan panik atağım, adeta zirve yaptı, dişçi de beklerken bir şey fark ettim! bunca yıllık bana hizmet eden dişim etinden ayrıştırılıp imha edilecekti, o an aklımdan; insan oğlu kendine ait bir parçayı bile bu kadar emek ve meşaketle bir çırpıda, ‘senin benimle olan yolculuğun bitti haydi bakalım bu bünyeyi terk et’ diye kestirip atabiliyorken, gönlüne sonradan kiracı olmuş bu aşk denen illeti neden atamıyor, acıysa alasını veriyorken, bitmişse görevi bu illetin çoktan kalpten ve ruhta kovulmalıydı, neden bizi zehirlemesine izin veriyoruz ki, bir çıpıda kurtulduğum 30 yıllık dişimi elbetteki aşkla bir tutmuyorum ama…işte oradaki ama mesele, yalnızca bu mu dank etti sanıyosunuz, elbette hayır, bizim ne zaman bir güce ihtiyacımız olsa belki bir omuz, belki bir korkma bakışı, belki de sadece birinin varlığı, size yalnız olmadığınızı hissettiren işte oduygu, ona nezaman ihtiyacınız olsa içeriden bir ses yükseliyor dimağma,oses içinizdeki ilahi güç o hep yanımızda, sıkı sıkı tutuyor yüreğinizi ama siz yinede somut bir varlık arıyosunuz, asıl olan içimizdeki güç teşekkürler tanrım sonsuz teşekkürler bu farkındalığı verdiğin için ve yaptığım tüm yanlışlara rağmen benden vazgeçmediğin için, aklımın alamadığı sevgine, şevkatine, koruyuculuğuna…nezaman imdat sesimi duysan ve dahi görsen yanımda olduğun için teşekkürler ,insan oğlunun tüm vefasızlığına karşı ve dahası varlığından şüphe duyanlara sonsuz cevapların var…

Şimdi diyeceksiniz bu kadına narkozu dayayınca işte sonuç yada ne bileyim bir diş korkusu seni nirvanayamı ulaştırdı fikrine kapılanlar olabilir, her nederseniz demiş olun, insan en çok canının kıyısına yaklaşınca o bir an unuttuğu hayatı ve amacını farkediyor, sevgilerimle bugünlük benden bukadar.