Birileri aşk dedi, bileri delilik, birileri ve birileri…ahkamlar kesildi akıl, mantık, ruhun arasında arafta kalındı, kimse seni anlayamaz yaşamadan bilmezler gibidir, normal yaşamdan boyut değiştirirsin, bazen yazar olursun, bazen şair, bazen kıçı açıkta kalmış çöplükteki kedi kadar zavallı, bazen ve bazen sen kendinden olursun.
Cevaplar ararsın, yanıtları milyonlarca olan, dostların teselli eder ama oda geçer, sanırsın sonsuza kadar sürer bu azap gider.
Aklında uçurum düşünceler herşey anlamsızlaşır bazende anlamların enbüyüğü olur, tutup savurur çarpa çarpa duvarlara kanatır içini, iyileşmek istersin yardım alayımda hayata devam edeyim diye, tam karşısına oturursun deli doktorunun :) 2 çift boş göz dersin kendi kendine ama şimdi anlatacaklarım senin ticari kaygılarını cevaplasın diyemi yaşandı alıp ceketini çıkarsın…
Sonra ne mi olur ? Günler günleri, bazende sen günleri kovalarsın, hep bir cevap ararsın ama o cevaba ulaştığında da yine içindeki o boşlukla karşılaşırsın, ne dostlar ne sahip olduğun tüm o iyi şeyler, nede kitaplar ve hatta doktorlar, adeta insanın kendine açtığı bir savaştır kendini yok edene kadar sürecek. Hem tanıdığına sevinirsin bu duyguyu, hemde bin pişman olursun, şimdi ben bir şeyden çok eminim ne yaparsanız kendinizi tüketiyosunuz. Hani senin canın yanmış öyle durduk yere ömür denilen en kıymetli zamanından çalınmış, üstelik bedelinide ödemişsin aman hayatın çokta umrundaydı, hayat bencil bir aşıktan daha zor.
Ne öğretiyor bize bu yaşadıklarımız tecrübe ama acıyla doğru orantılı ve bizde bağımlısı oluyoruz acıyı seviyoruz acımızıda, okadar yalnızlaştırıldık ki unuttuk mucize olduğumuzu, bir an yazarken gözüm değiyor o kocama yürekli kızıma, daha dün telaşını yaşıyorduk acaba adı ne olsun diye, şimdi anne diyor ‘SENİ ÇOK SEVİYORUM’ bende diyorum, ama ben seni her şeyden çok, içim titriyor.
Derdi nedir bu ruhumun niye sıkı sıkı hayattaki hüzünlere tutunmuş, suç arıza çocukluğumuzda mı? yoksa hayatta mı ? evet evet en kolayı bu olsa gerek, hayat çok pervasız hemde çoook.
Bazen korkuyorum ruhumun kara deliğinden beni de içine çeker dönemem diye, şimdi aklıma geldi bu yazıyı okuyanlarınız diyormu acaba? ya sen hepten arızaymışsın ! düşünmedim değil hani, başlığıda ‘bir delinin güncesi’ yazsam diye...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder